قسمتی از متن رمان زندگی‌ام با غروب طلوع کرد :

صدای آژیر آمبولانس، گوشم رو پر کرده بود، بی محابا اشک می‌ریختم و هق هق می‌کردم. روی صندلی شاگرد ماشین، یه طرفه رو به بیرون نشسته و پاهام رو به جدول پیاده رو تکیه داده بودم.
بهت زده، نگاهم رو به انگشت های توی هم گره خورده ام، دوختم. در هم تنیده و لرزون، بهم پناه آورده بودن. گلوم پر از بغض بود و حس خفگی داشتم. دلم هوای رها شدن از این مخمصه رو می‌خواست، برای کمی نفس کشیدن!
آمبولانس توی تاریکی محو شد و همین طور نگاه نگران پسری که با اون راهی شده بود. نگاه اون پسر غریبه، به من حس آشنا بودن می‌داد!
با دستام صورتم رو پوشیدم و دوباره گریه رو از سر گرفتم.
کمی بعد حس کردم یکی داره به سمتم میاد، صدای قدم هاش هر لحظه واضح تر می‌شد.

دستم رو از جلوی صورتم برداشتم و نگاهی از پشت پرده ی اشک‌هام به کسی که حالا رو به روم بود، انداختم.
شب بود و …

.

.